Tasavvuf Talebesi

Derviş, tasavvuf talebesi demektir.Allahü teâlâdan başka her şeyi gönlünden çıkarıp, İslâmiyete tamuyarak, gönlünü yalniz Allahü teâlâya bağlayan; güzel huylarlasüslenmiş kimse demektir.

Fakirlikte rahat, zenginliktesıkıntılı olur. Olayların değişmesi, onu değiştirmez. Başkalarınınkusurlarına bakmaz. Hep kendi kusurlarını görür. Kendini hiç kimsedenüstün bilmez. Dost, düşman, herkesi güler yüz ve tatlı dil ilekarşılar, hiç kimse ile münakaşa etmez. Herkesin özrünü kabul eder.Dervişlik kılık kıyafet işi değildir. Onun için denmiştir ki:

Dervişlik olsaydı tac ile hırka,

Biz dahi alırdık otuza kırka

Dervişlik,kalb kırmamaktır. Bunu yapabilen, Allahü teâlânin rızasına kavuşur.Dervişlik, bir gönül işidir. Gönlünü Allah sevgisiyle dolduran ve hertürlü işini bu sevginin gereklerine uygun yapan, İslâm bürini seven,onların terbiyesini kabul eden herkes derviş demektir.

Sözündesadık bir derviş, daima Allahü teâlânın büyüklüğünü, Ona karşıkulluğunu, küçüklüğünü düşünür. Kalbi kırık olarak hep Ona yalvarır.Yalnız Ona sığınır, yalnız Ondan yardım bekler ve kulluk vazifelerinitam olarak yapar. Kulluk vazifelerini yapmak demek; İslâm dininin emirve yasaklarına tam uymak, her zaman Allahü teâlânın rızasına uygunolarak iş yapmak demektir.

Dervişler yıllarca akli ve nakliilimleri tahsil etmiş, kuvvetli bir iman ve ahlâk olgunluğuna ermiş,dış görünüşleri sade, alçak gönüllü, aza kanaat eden, herkese iyilik veyardım için çırpınan, hoşgörülü, cefakâr, fedakâr, bir meslek ve sanatsahibi, fazilet örneği kimselerdi.

İslâm ordularıyla birlikteharplere iştirak eder, kahramanlık örnekleri gösterirlerdi. Anadolu?nunfethi sıralarında, derviş gazilerin büyük hizmetleri görülmüştür.Bunlar, Anadolu?nun çeşitli köylerine gelip yerleşerek güzelahlâklariyla gönüller fethetmiş, yerli halkin İslâmiyeti kabuletmesinde önemli rol oynamışlardır.

Zenciler, fellahlar saygıgörmeleri için kendilerini Arap olarak tanıttıkları gibi, topluma yükolan işsiz güçsüz takımı da kendilerini derviş olarak tanıtmışlardı.

Yunus Emre de diyor ki:

Ben dervişim diyene iş bu yolda ar olmaz

Derviş olan kişinin gönlü asla dar olmaz.

Derviş gönülsüz gerek, sövene dilsiz gerek,

Dövene elsiz gerek, halka beraber olmaz.

Derviş bağrı taş gerek, gözü dolu yaş gerek,

Koyundan yavaş gerek, derviş isyankâr olmaz.

Yunus ere geldinse Er elini aldınsa,

Ona gönül verdinse, artık o inkâr olmaz.

* * *

Hor görme onu bunu ki hiç kimse boş değil

Kabahat araştırmak erenlere hoş değil.

Derviş bilir dervişi Hak yoluna durmuşu

Dervişler hüma kuşu çaylak ve baykuş değil.

Dervişlik asli candan geçer iki cihandan

Haber verir sultandan bellidir yad kuş değil.

Ey Yunus Hakkı bilen söylemez asla yalan

İkilik ile gelen doğruyu bulmuş değil.

Alıntı