karanfil
Aktif Ãœye
 Offline
Mesaj Sayısı: 43
|
 |
« : 03 Nisan 2009, 16:01:04 » |
|
SENİN SERİNLETTİĞİN SULARI İÇİYOR CEYLANLAR
çöldeyim,susuzum
dudağın bana Leyla
kuyularda Yusuf'um
sözlerin bana Züleyha
Ne hüznü eksilir ne sana doyar bu gönül. Sen gittin, çiçekler ezildi dünyada. Sen gittin, rüyaları boğuldu bebelerin. Sen gittin, sesi duyulmaz oldu derelerin. Sen gittin, yüreklerden kan çekildi. Sen gittin, can tenden usandı. Sen gittin, alev üşüdü. Sen gittin, aşk kalplerden çekildi. Kıyılara vurdu aşıkların cesedi.
Senin serinlettiğin suları içiyor ceylanlar. Martılar senin yürüdüğün göklerde geziniyor. Kelebekler senin yüzünün değdiği bahçelere yayıyor kanatlarını. Bebeler senin tebessümünü içiyor ana sütünden evvel. Şu dar göğsümün kozasından çıkmaya çalışıyorum. Sonsuz genişliklerin sırrı iki dudağının arasında saklı. Bir kelam söyle n'olur! Her hecenin arefesinde seni duymak istiyorum. Hitabın denizleri tasırıyor kıyılarıma, nereye baksam sana dokunuyorum..
Sev beni cananın olayım. İçimden aksın bütün ırmaklar. Senin kıyılarını kucaklayan kocaman bir derya olayım. Rüzgarlar savursun beni, yağmurların hepsi alnıma düşsün, taşların hepsi göğsümde serinlesin. Senin ayaklarını öpen kocaman bir dağ olayım. Çöller savrulsun, dağlar aradan çekilsin, yokuşlar ve inişler bitsin ki yürüdüğün yollara toz olayım. Senin hasretinle yanar her yanım, bütün ufuklardan seni umarım...
BENDEN SANA YOL VAR/MI?
ateÅŸlerde Ä°brahim'im
gözlerin bana derya
sancılar içinde Meryem'im
bakışın bana İsa
Yokluğun kor bana... Sensiz, bin ates parcasına bölünür kalbim. Tenimde cehennem cehenneme düşer, bir daha yanar. Avucumda denizler kurur; çöller baslar. Gözüme geceler üşüşür; sabahlar ürküp uzaklara kaçar. Sözlerimi hece hece alev sarar; dudağımda yangınlar baslar. Korkarım, bir kez ''su'' dersem sularda yanar.
Susuşun zor bana... Sensiz, yokuşlar uzar, yollar uçurumlara uğlar. Yaraların kabuğu açılır; ırmakların yatağı daralır. Sele kapılır dağlar; köprüler geçilmez olur. Dünyanın bütün tasları kirpiklerime biner; güneşlerin hepsi çöle iner. Elimde kalır ağıtların hepsi; kimse duymaz, kimse ağlamaz, kimse anlamaz. Bir kuyuya iner gibi; tozlanır şiirler, güfteler silinir, sarkılar boğusur. Harfler harflere bitişmez olur. Sahipsiz kalır keman; telleri kopar bağlamaların... Ahenk bozulur; nefessiz kalır neyler. Bir ''ah!'' etsem, ''ah!'' ların hepsi ağlar.
Varlığın koca bir dağ bana. Şirin bu kadar uzak değildi Ferhat'a. Sadece dağlar ayırdı onları. Dağdan sonrası Şirin'di. Dağın berisi Ferhat'tı. Sen ise dağın kendisisin. Kazıpta yok edeceğim bir yer yok ki Şirin'e Ferhat olayım. Aşıp da kavuşabileceğim bir yar yok ki sana geleyim. Sanki bir yanım dağ, bir yanım Ferhat'tır benim. Kimi kimden uzak bileym? Su içecek dudaklar kurudu, kime sular getireyim? Sular serinliğini yitirdi; kime saki olayım?
SENAİ DEMİRCİ'nin SELAM SANA EY NEBİ kitabından..
|