ÇANAKKALE SAVAŞINDAN İBRETLİK BİR HİKAYE

1980 yıllarda Çanakkale savaşlarının cereyan ettiği topraklda insanlar toprağıyla meşgul olmaktadır.Toprakla uğraşan bir vatandaş tarla sürümü sırasında bir asker naaşı ile karşılaşır.Asker daha dün gömülmüşcesine hiç bozulmadan öylece yatmaktadır.Fakat bu askerin halınde bir başkalık vardır.zira gözleri yumulmuş uyur gibi duran askerimizin elinde de mavzer bulunmaktadır.Şaşıran ve korkan köylü askeri inceler silahını almak ister fakat alamaz.Bu durumu muhtara bildirirler.Muhtarda hiç vakıt kaybetmeden ilçedeki yetkilileri arar.Silahını yeniden almak ister ama mümkün olmaz.Bir komutana haber verilir.Komutan hemen gelir.O askerın 1.Dünya savaşından kalma bir asker olduğunu söyler.Evet diğerlerinin dediği şehit tüfeğini bir türlü bırakmamaktadır.Ama bu komutanımız bu hadiselerin ruhuna vakıf biridir.Bir mehmetçiğin vazife şuurunu bilmekte ve şehitlerin hayat hususiyetlerini anlamaktadır.Komutan bir askere emir verir edasıyla gür bir şekilde hitap eder:'ASKER!VAZİFE BİTMİŞTİR.SİLAHI BIRAK.Komutanın bu gür nidası karşısında mehmetçiğin elleri yavaş yavaş çözülür ve elindeki mavzeri alınır.Şehidimizin başındakiler hayranlık içerisinde ağlarlar...

Napolayonun da bu konuyla isöylemiş olduğu güzel bir söz vardır:
'TÜRKLER ÖLDÜRÜLEBİLİRLER
LAKİN MAĞLUP EDİLEMEZLER!!!'
(ALLAH ONLARIN ŞEFAATİNE BİZİ NAİL EYLESİN )AMİN