VaV

VaV HaRfİ hat sanatını temsil eder ,
mahreci 2 dudak arasıdır ,
yolun sonu ona aittir ,

tabiatı sıcaklık ve rutubet ; unsuru havadır ,
tabiatını teşkil eden şeyler ondan var edilir ,
araf ona aittir ,

halistir , mukaddestir , müfrettir ve ÜrKüTüCüDüR !
her hali ile bir tefekkürdür VaV !
açısı iyi ayarlanmışsa bazen anne karnındki duruşu , bazen secdedeki duruşu görür insan !
uzlete çekilip kemal noktasını yakalayabilmek için bir bekleme odasıdır VaV ,

talebe için bir eğitimdir VaV ,
" VaV ile dost ol bakalım " der hocası .
" onunla yürü ve yorul ; konuş sonra ne söyler sana , hele bi anlamaya çalış " ,
tanımaya çalışır VaV ' ı talebe !
elinde kalem onun o zarif duruşunu ,
kavisini vermeye çalışırken nefesini tutup , vakarı karşısında ÜrPeRiR !
sabır , azim, aşk ve dua ile çıkar yola talebe !
MeŞk EdEr , YiNe MeŞk EdER !

BURSA ULUCAMİ’NİN DUVARLARINDA, ZENGİN HAT SANATI ESERLERİ YER ALMAKTADIR. “VAV” HARFLERİ İSE HER DUVARINDA, FARKLI ŞEKİLDE YAZILMIŞTIR.

BAYANLAR KISMINDA, TERS-YÜZ OLARAK DÖRT “VAV” HARFİ YAZILMIŞTIR

ORTASINDA HADİS-İ ŞERİF YER ALMAKTADIR.

OKUNUŞU; “ITTEKÜL VAAVAAT”

ANLAMI; “VAV HARFİ İLE BAŞLAYAN KELİMELERE DİKKAT EDİNİZ. SORUMLULUK GEREKTİREN İŞLERDİR.” VALİ, VEZİR, VELİ, VEKİL, VARİS, VASİ, VALİDE, VAAD ETMEK VB...

"Kün" kelimesinin açık şekli, iki harften ibarettir: Kâf ve Nun. Aynı şekilde açıkça görünen bu âlemin de (el-âlemuş-şehâde) zahir ve bâtın olarak iki yönü vardır. Zahir yönü Nun harfiyle, bâtın yönü ise Kâf harfiyle simgelenmiştir. Bu nedenle Kâf harfinin ağızdaki mahreci gayb âlemine bir giriş niteliğini taşır; bu harfin mahreci insanın gayb âlemine girmesini sağlar, çünküKâf harfi, dil ile gırtlak arasından çıkan harflerin sonuncusudur. Nun harfi ise, dil üze-rinden çıkan harflerdendir. Bu Kün kelimesinin gayb yönü, Kâf ve Nun harflerinin ortasındaki Vav'la simgelenmiştir. Vav dudak harflerinden-dir ve zuhurun bir simgesidir. Aynı zamanda Vav bir illet harfidir, sahih harf değildir, işte bunun için, oluş (tekvin) simgesel olarak ondan gelmiştir, çünkü o illet harfidir; illiyet (nedensellik) harfidir. Gene çünkü, Vav harfi dudak harflerindendir. Dudağın ileriye doğru uzatılmasıyla, varlığın ya da kozmosun zahir yönüne doğru nefesin çıkmasını sağlar.

Bu nedenle, vücutta canlılık ilkesinin zuhuru, açığa çıkışı ruh gere-ğincedir. Fiiller, hareketler ve bütün davranışlar, vücûda hayatiyet veren ruh sebebiyle meydana gelir. Ruh vücutta gayb halindedir, tıpkı Kâf ve Nun arasındaki Vav harfinin gayb oluşu, görünmeyişi gibi; çünkü aradaki Vav harfi hazfolmuştur ve sükûn halindedir. Aynı şekilde Nun harfi de sükun halindedir. Vav harfi simgesel olarak perde arkasında çalışır; onun varlığı gaybdır, fakat hükmü ve etkisi açıktadır.

İlhi aşk
Muhyiddin ibni Arabi

AŞKIN KALBİDİR….

VAV ateş ile birleşince önünü alamazsınız…. neden mi ?

ÇÜNKÜ birkez girdiği bedeni kavurmuş ve varlıktan alı koymuştur

şayet….

NUR ile birleşirse

ARTIK aynadır

KAİNATA

380 yıl evvel bir şair derki

BEN VAV’I SEVDİM BENDEN GELİŞİ YILLAR SONRA OLACAK

BEN VAV’I BE’NİN KADEHİ İLE İÇTİM

BENDEKİ SEVGİYİ İKİSİDE BİLMEYECEK……..

O YANLIŞLARIN ZAMANINDA GELECEK

VAV ALEV İLE BİRLEŞECEK (BE) KORKUDAN KADEHİNİ ÇEKECEK

ONLAR BENİ BİLMEYECEK KİMSEDE ONLARI BİLMEYECEK…….

Vav insanın tesbih ve zikir halindeki
duruşunu ifade eder.
Büsbütün Cenab-ı Hakk'ın karşısında
mahviyete bürünmüş, kendisini
gizlemeye çalışmıştır.

[/COLOR][/SIZE][/FONT][/COLOR]

"o 'vav' her zaman yazılmaz.”
Hafız Osman fırtınalı bir günde dolmuş kayıkla Beşiktaş’a geçecektir. Bir kayığa biner. Yol bitmek üzereyken kayıkçı ücretleri ister. Fakat Hafız Osman o gün aceleyle çıktığı için yanına para almayı unutmuştur. Kayıkçıya, “efendi, yanımda param yok, ben sana bir “vav” yazayım, bunu sahaflara götür karşılığını alırsın” der. Kayıkçı yüzünü ekşitip söylenerek yazıyı alır. Bir müddet sonra kayıkçının yolu sahaflar tarafına düşer. Bakar ki yazılar, levhalar iyi fiyatlarla alınıp satılıyor. Cebindeki yazıyı hatırlar ve götürür satıcıya. Satıcı yazıyı alır almaz “Hafız Osman vav’ı” diyerek açık artırmaya başlar. Sonuçta iyi bir fiyata “vav”ı satar kayıkçı. Kayıkçı bir haftalık kazancından daha fazlasını bu “vav” ile kazanmıştır. Bir gün Hafız Osman yine karşıya geçecektir ve yine aynı kayıkçıyla karşılaşmıştır. Yol bitmek üzereyken yine ücretler toplanır. Hafız Osman da yol ücretini uzatır kayıkçıya. Kayıkçı “efendi para istemez, sen bir “vav” yazıver yeter” der. Hafız Osman gülümseyerek der ki; “efendi o “vav” her zaman yazılmaz.”