Kıskanmak doğaldır
Kıskançlık insanın fitratında olan Habil ile Kabilden beri başetmek için uğraştığımız güçlü bir duygudur. Kıskançlık duygusu, herbirimizde farklı farklıdır. Kimimizde daha çok iken kimimizde ise bu duygu paylaşabilme becerisi ve sahip olduğuna razı olma erdemleriyle yer değiştirmiştir.Çocuklar her duygularını olduğu gibi kıskançlıklarını da farkında olmadan çok anlaşılabilir bir şekilde ifade ederler. Annelerinin kucağına oturan yabancı bir çocuğu gördüklarınde hemen yakındaki başka bir yetişkinin yanına kedi gibi sokularak, gözlerinin içine bakarak sevgi ihtiyacını ve kucağa alınma ihtiyacını dile getirirler…Bu, kıskançlığın zararsız sevimli bir ifade biçimidir.
Ancak çocuklar, kardeş kıskançlığında kendilerini yıpratıcak bazı belirtiler gösterebilirler, bunları söyle özetleyebiliriz;
Huysuzluk, isteksizlik, sınırlı davranışlar, kardeşine zarar verme, kardeşine vurma, oyuncağını kırma, okula gitmek istememe, mide bulantısı, baş dönmesi, yemek yememe, anneden ayrılmak istememe, kabus görme, alt ıslatma veya sık sık annesine “beni seviyor musun” diye sorma…
Kıskançlığın oluşmaması için anne baba nasıl davranmalıdır?
1)Her insanın ihtiyacı biricik ve özel olduğunu hissetmektir, çocuklar eşit sevgiyi değil, kendilerinin özel olarak sevilmelerini isterler. Peygamber efendimizin yaptığı gibi her çocuğumuz için ayrı bir hitabımız olmalı. Onun ilk olması, tek kızınız ya da oğlunuz olması, tek başına çok başarılı oyun kurabilmesi…gibi özellikleriyle tek ve biricik olduğunu sizin için özel olduğunu, onun farklı taraflarının farkında olduğunuzu hissettirin. Birlikte oyun oynayarak ya da hoşlandığı şeyleri yaparak vakit geçirin. Sevdiğiniz hem sözlü olarak hemde davranışsal olarak vurgulayın.
2)Yeni kardeş gelmeden önce büyük çocuğu hayatımızda olabilecek değişikliklerle ilgili bilgilendirmeli, psikolojik olarak fedakarlığa ve paylaşıma hazırlamalıyız.
3)Adalet eşit davranmak değildir; çocuklarımızın ihtiyacına göre davranmaktır. Bebeklerin büyüyebilmeleri için annelerinin daha fazla zamanına ihtiyacı vardır, yeni okula başlayan çocuğun başarılı olmak için daha fazla çalıştırılmaya ihtiyacı olduğu gibi, bunları anlayacağı bir üslupla anlatmalı, onun da aynı dönemlerden geçtiği ya da geçiçeği hatırlatılmalıdır. Resim ve videolar böyle durumlarda kullanmak için çok iyi arşivlerdir.
4) Evdeki vazife paylaşımında adaletli olmalı; yaşına ve kabiliyetine göre sorumluluk verilmeli, fazlaca beklentiye girilmemelidir.
5)Sen artık ablasın ya da abisin mesajını çok fazla vermemeli, onu abla ya da abi olmaktan soğutmamali, onun da hala çocuk olduğunu ya da ileri yaşta ise henüz bu duygusuyla başedemediğini kendimize hatırlatmalıyız.
6
)Asla mukayese yapmayalım.
Kıskançlık varsa nasıl davranmalıyız?1)Bu duygularını baştırmak yerine ifade edebilmesi için kendi çocukluğunuzda kardeşinizi kıskandığınızdan veya bunun bir çok kişide görülebilcek bir durum olduğundan bahsedin. Duygularının anlaşılması ve normalize edilmesi bu duygusunu aşmasına yardımcı olur. Unutmayalım insanoğlu hangi duygusu olursa olsun anlaşıldığını hissettiğinde rahatlar ve iletişime açık olur.
2)Kıskanan çocuğa her zamankinden farklı evinizin ve ailenizin düzeninizi değiştiricek kadar fazlaca hoşgörü göstermeyin, bu sefer de diğer çocuğun onu kıskanmasına sebep olabilirsiniz,
yanınızda yatmasına izin vermek gibi…
3)Kavga anında taraf tutmayın. Haklıyı ya da kavgayı başlatanı o sırada bulmaya çalışmayın sonar birebr konuşarak sorumlulukarını hatırlatın.
4)Ortaklaşa yapmaları gereken sorumluluk verip birbirlerine daha fazla yakınlaşmasını sağlayın. Grup olma duygusu her zaman birbirine karşı olan negative duyguları tamir eder.
Psik.Tuba Erdönmez YILDIRIM
http://myakwa.wordpress.com/ruh-sagligimiz/kiskanmak-dogaldir/