annelik...

[nurseda]

[JUSTIFY][URL=http://kalderavolkan.blogcu.com/annelik-annelik-annelik_1590002.html]ANNELİK ANNELİK ANNELİK [/JUSTIFY]
[JUSTIFY]
Von Goethe“Hiç kimse kollarında bir çocuk tutan anne kadar muhterem ve saygıdeğer değildir” diyor. [/JUSTIFY]
[JUSTIFY][/JUSTIFY][JUSTIFY]Annelik,insanlığın en ulvi sanatlarından birisidir. Çünkü ele aldığı ham maddeinsan yavrusudur. Onun bırakacağı eser hiçbir sanatkârın eseriyleölçülemez. İşte bu nedenden dolayı da anne olmakla, annecik olmakarasındaki farkı ayırt etmek gerekir. Anne; çocuğunun sorumluluğunuüstlenerek, onu geleceğe sağlam bir karakter ve güven duygusuylataşıyan cennet tebessümüdür. Annecik ise, çocuğunun sorumluluğundanhabersiz saldım çayıra Mevla’m kayıra mantığıyla çocuğunu büyütençocuklu kadındır. [/JUSTIFY]
[JUSTIFY]Sanıyorumanne olmak deyince yine birçoğumuz çocuk doğuran kadın olarakanlıyoruz. Evet doğrudur anne, çocuğu olan kadına denir. Ancak buradaçocuğunu doğurduktan sonra onu karakol, hastane ve cami gibi sosyalkorumada öncülük görevi görecek yerlere bırakacak bir vicdandanyoksunlaşmış bir kadına anne denilemeyeceğini düşünüyorum. [/JUSTIFY][JUSTIFY]
“Cennetannelerin ayakları altındadır” Peygamberimiz bu sözüyle anneliğe,cennetin ayaklarının altına serilecek kadar yüce bir mertebe vermiştir.Ama unutulmaması gereken unsur; çocuklarına cennet olabilen veyacennetin kokusunu onlara duyurabilen annelerdir, ayaklarının altınacennetin serildiği anneler. Cennet; Allah’ın kullarına tebessümü,hoşgörüsü ve affediciliğinin bir tecellisidir. O halde annelik deçocuklara karşı bir cennet tebessümü olabilmelidir. İşte bu noktadayüreğinde tatlı bir meltem rüzgarıyla sevgi coğrafyası oluşturanannelerdir, cennetin ayakları altına serilen anneler. [/JUSTIFY][JUSTIFY]
Amabununla birlikte yürek iklimini kuraklaştırarak, sabırsızlıkdikenleriyle veya ilgisizlik lavlarıyla çocuklarına karşı duyarsızlaşançocuklu kadınlar anneciktir. İşte bu anne özelliklerinden bazılarınısunarak, cennet olmaya layık anneler yetiştirmeye bir nebzede olsakatkı da bulunmak istiyoruz.
Bazı anneler veya yetişkinler ağlayançocuğun kucağa alınmasını “alışma” olarak nitelendirerek, kendi kendinesusuncaya kadar kucaklarına almamaya özen gösterirler. [/JUSTIFY]
[JUSTIFY]Böyleceçocuğu daha bebekken eğittiklerini zannederler. Ancak kulaklarınafısıldayan rahatlık zaafına yenik düştüklerini bir türlü kabul etmekistemezler. Çünkü sizler ey anneler ve yetişkinler bir çocuğu en fazlaiki yıl kucağınızda taşıyabilirsiniz. Ondan sonra siz isteseniz de okucağınızda durmayacak kadar dinamikleşmiş olur. [/JUSTIFY]
[JUSTIFY]O halde çocuğun ağıtına kulak verelim. O ifadesiz çığlığıyla aslında bizlere bir çok şeyi ifade etmektedir.[/JUSTIFY]

[Efruz]

Allah razı olsun Mihriban hanım..Çok güzel bir paylaşım...Konuyu okuyunca aklıma ilk anne olduğum günler geldi..Elimde olsa bebeği cam bir fanus içine alacaktım sanırım.. hatta hastanede bebek hemşiresinin  ona dokunması bile beni rahatsız etmişti  Bakım odasından gelene kadar ağlamasına bile kıyamıyorduk...
aman mikrop kapmasın hasta olmasın, ya gece ağlarda ben duymazsam, ya ateşi çıkarda uykuda olurum ve farketmezsem gibi korkular geçirdik çoğu zaman...Annelik böyle birşey işte..Alın kucağınıza ne olacak sanki ağlatmayın bebekleri:) yalnız benden tavsiye benim eşim gibi çocuğu ev içerisinde kucağınızda gezdirerek uyutmaya alıştırmayın... gece uykulu şekilde gezdirmesi çok zor oluyor  nöbetleşe artık

Allah cümlemizi annecik değil gerçekten razı olduğu şuurlu şefkatli annelerden eylesin...

[nurseda]

amin..
kutsal bir meslek olmakla beraber çok ağır ve sorumluluk gerektiren bir meslek..cümlemiz  bu kutsal mesleğin hakkını verenlerden oluruz inşaallah... beyefendi babaların desteğiyle..  :)tabiki  sadece maddi değil
 manevi destekleriyle..