Oğlunu komünizme kaptıran yüreği yanmış baba, bir Hoca efendiye gelerek, “Hocam ne olur, bir oğlumu kaybettim, bari bunu kaybetmeyeyim. Alın siz yetiştirin” diye feryat eder.
Zamanımızda evlat yetiştirmek kadar zor ve bir o kadar da önemli bir iş yoktur. Bu mesele çocuk daha anne karnındayken başlar. Anne babanın yemesinden içmesinden, gezip dolaşmasına, dinlediği müzikten arkadaşlık yaptığı insanlara, yaşadığı çevreden okuduğu kitaplara, neşeli olmasından yaptığı konuşmalara kadar her şey çocuğa tesir eder. Çocuğun alt yapısını bunlar oluşturur. Eğer bunlarda kusur varsa bu, çocukta mutlaka bir şekilde ortaya çıkar.
Nice ‘kahraman çocuk’ ‘güzel çocuk’ sevdalıları vardır ki, maalesef istediklerini ya tam elde edememişler ya da isteklerinin tam tersiyle karşılaşmışlardır. Halbuki güzel bir çocuk temenni eden bir anne-baba, istedikleri çocuktan çok, kendi özelliklerine bakmalıdırlar. Kendileri nasılsa çocuk hemen hemen öyle olacaktır. Bundan dolayıdır ki, Allah Resulü, “Her doğan çocuk İslam Fıtratı üzere doğar.” Öyleyse doğacak çocuktan şüphe edilmemeli. “Onu anne-babası değiştirir.” Evet, esas onun doğumdan önceki ve sonraki hayatına tesir edecek olan kendi halimizden şüphe edilmeli. Çünkü, çocuk anne babaya göre şekillenir. Onlardan gördükleriyle, duyduklarıyla beslenir. Sonra da ona göre, ya sağlam bir mü’min olur, ya da mü’min görünen idealsiz, ruhsuz bir varlık halini alır. Bundan daha kötüsü de, -Allah göstermesin- Rabbini, dinini, peygamberini, kitabını inkar eden, hak hukuk tanımaz bir canavar halini alır.
Anne-baba, çocuğunun her şeyine dikkat etmek zorundadır. Yemesine içmesine dikkat edecektir. Haram bir şey yememesine gayret edecektir. Ona dinini öğretecektir. Kendileri öğretemiyorlarsa, iyi bir mürebbi, bir hoca bulacaktır. Ona ilmi öğretecektir. Zamanının şartlarını öğretecektir. Devrinin düşmanlarını öğretecektir. Dost kimdir, düşman kimdir, yararlı nedir, zarar nereden gelir.. bütün bunları öğretecektir. Zararlı yayınlardan koruyacak, kafa ve kalbinin bu yayınlarla yaralanmamasına ehemmiyet gösterecektir. Çocuk, bembeyaz bir kağıt gibidir, üzerine konan en ufak bir leke hemen belli olur. Veya o bomboş bir kaset gibidir. Ne verilse onu alır. Öyleyse, çocuğun arkadaş çevresinden, seyrettiği çizgi filme kadar, yediği çikolatadan konuştuğu laflara, gittiği okuldan, ziyarete gittiğinde çocuklarla ne oynadığına kadar dikkat edilmelidir. Evet, bütün bunlar zor gelebilir. Fakat, eğer, temiz bir nesil, kalp ve kafa bütünlüğüne ulaşmış kaliteli bir nesil, yitirdiğimiz cenneti bu dünyada yaşatacak bir nesil, Efendimiz’e gerçek ümmet olmaya layık, Allah’ın yeryüzünde şahidi bir nesil isteniyorsa, bütün bunlar bu zor işler başarılmalıdır.  Yoksa, çok kaygan bir zeminde yaşadığımız şu asırda, evimizde birer canavar, birer zebani yetiştirmiş oluruz. Biz iyi olduğunu zannederiz, kılına dokunmayız, terbiyesine dikkat etmeyiz ama yarın o evlat dediğimiz varlık, anne-babaya asi, değer tanımaz, millet sevmez bir isyankar olarak çıkabilir. İşte o zaman ne kadar elimizi dizimize vursak faydası olmayacaktır.